یادم می آید آن زمان که بچه بودم دوستی داشتم نامش فرشید بود . یعنی فرشید دوست همه ما چند کودکی بود که با هم همسایه بودیم . از آن موقع ها من با حافظه هوق العاده ضعیفم بیشتر شش و هفت سالگی ام را به یاد دارم اما شک ندارم که فرشید حتی به دنیا آمدن ما را هم به یاد داشت ، چون آن وقت ها نمیدانم اما حداقل بیست ساله بود . و از همه جالبتر این بود که با کلی بچه سر و کله می زد و بازی می کرد و هوایمان را داشت . روزهای سرد زمستان و روزهای داغ تابستان همیشه مهمان همان بستنی توپی های گردی بودیم که درش مثل یک کلاه بود و عکس صورتی رنگی داشت ، مهمان جیب فرشید . فرشید خیلی مهربان بود ، پدرم می گفت او که اینقدر شما را دوست دارد صدایش کنید " آقا فرشید " . و بعدها هم شد آقا فرشید . همیشه نگاتیو دوربینش پر بود و از ما عکس می گرفت . در سرما و گرما ، برایمان داستان می گفت ، تو گویی هزار و یک شب . لی لی های عجیب و غریبی میکشید ، گاهی لی لی هایش اینقدر باریک بود که حتی پاهای کوچک من هم نمیتوانست در عرضش قرر بگیرد ، گرد میشد ، می پیچید و کلی هم عکس های جو و واجور داشت . ما را می نشاند روی چرخ و فلک و اینقدر میچرخاند که همگی مثل کارتون ها وقتی پایین می آمدیم بلای سرمان پر ز علامت سوال می شد . اما ما ، من و امیر ، ما را بیشتر از بقیه دوست داشت . فرشید مهمترین دلیل کودکی زیبا و خوش رنگ ما بود . یک مرد که حالا از نبودنش ده سالی بیشتر هست که می گذرد . داداش محسنم - پسرخالم - یک بار میگفت حوالی میدان پونک همدیگر را دیده بودند . آن موقع ها محسن همیشه - بیشتر اوقات - خانه ما بود . چون بیشتر خوش میگذشت . اما حکایت همه این سال ها و آن شیرینی های کودکانه در همه این سال ها برایم تنها تصویرهایی بود که نقاشش فرشید بود . به قول امیر فرشید مرد ستبر کودکی های ما بود .

قصه می آید تا همین چند روز پیش ، همین چند روز پیش که بعد از بیشتر از ده سال همان دوست قدیمی و خندانمان را پیدا کردیم . با هزار دلتنگی برای همه روزهای گذشته و چرای اینکه برنمی گردند و شادی آن همه خاطره و روزهای آفتابی . با هزار شوق باز دیدن قدیمی ترین دوستی که تا به حال داشتیم . خاطره آن درخت توت پشت دیوار خانه وقتی که از آن بالا میرفتم و برایشان توت می چیدم ، اردک های سارا که دنبالشان می کردیم ، حبیبی که همیشه اذیتم می کرد و نمیگذاشت برای رسیدن به خانه خودمان از کویشان بگذرم و من هم همیشه گریان میرفتم به دنبال فرشید تا بیاید و حبیب را دعوا کند تا بگذارد من رد شوم . وقتی انگشتهای کوچک زخم شده ام را می مالید تا دردش کم شود وقتی زمین می خوردم ، وقتی پایش شکسته بود و مادر امین کیک پخت و ما همگی رفتیم به دیدارش ، روی گچ پایش یادگاری نوشتیم و گریه میکردیم که حالا که او نیست چه کسی برایمان لی لی بکشد ، ازمان عکس بگیرد ، روی تاب بنشینیم و هلمان دهد و بعد هم کلی آب بازی کنیم .. حالا دوباره آن لبخند گرم مهمان دل ماست .

هم گلستان خیالم ز تو پر نقش و نگار                 هم مشام دلم از زلف سمن سای تو خوش